Finally na-deliver din namin ang Ganador aka Self Service Betting Terminal. After months of struggling, hardishs, low points like the time na nasira yong mga trust trust namin sa mga kakosa, eto sa wakas na deploy na namin. I mean it’s not completely done yet me mga konting kinks pa rin but overall gumagana na sya at tumatanggap na ng pusta. For the unedcuated po, gambling is legal sa majority ng mga European nations lalo na sa UK kung saan kami recently nag deploy.

And then we got feedback form our cashier application clients elated sila dahil tumaktabo yong sistema nila, so miski papano nakaka-uplift ng spirits.

Masaya ako dahil hindi napunta sa wala ang mga pagpupuyat namin at least masasbi ko ke maan na di naman sayang yong mga oras na naburo sya sa bahay (gusto kasi nyang mag-mall e kaso di pa sya gaanong marunong magmaneho so inaantay nya ako e busy lolo mo, ako kasi drayber nila) sabi ko naman sa kanya pag nag-succeed business namin babalik din yong pagpapasensya nya hehehe (mas maraming pang shopping).

Matatawa kayo kasi mga sistema namin gawa sa DotNet Framework 1.1 iisipin nyo si Marius MCSD pero low tech pa rin, e ako naman practical akong tao, mas maliit ang foot print ng 1.1 at mas wide scale ang installation tapos karamihan ng mga kiosk devices yong mga existing com wrappes nila tested na sa 1.1
pero sooner or later kekelanganin talaga naming mag-upgrade sa 2.0 lalo nat na-release na ang Framework 3.0 alangan namang kulang pa duamting ang 4.0 saka kami mag-sisimulang mag-migrate ng code.

Kung yong mga vendors ba naman tumutulong sa migration, originally POS.Net 1.1 gagamitin namin para sa mga peripheral devices kaso wala kang maasahang tulong sa mga manufacturers. Tapos me mga vendors na VB pa rin nga gamit ng iba e so no choice ka talaga.

Which leads me to conclude na hindi porket bago at hitech e kelangan ng mag-adapt, this also applies to things that are non-IT related, ika nga ni Kaloy na dating kong boss na texan, “…if it ain’t broken, why fix da gad dang thing, y’all otta find something better to do …”

Anyhow pag nagkabudget ng extra balak kong maghire ng dagdag na tao, kelangang bawasan ko na developer role ko at mag-focus sa product development, so for those who are interested give me a haller, medyo unconventional setup namin dahil wala kaming opisina per se, ni di ko nga lam itsura ng mga tao ko e, I just know them via chat our work environment e ROWE based kung di mo lam yon wag ka ng mag-apply bwahahaha.

O sya, hanggang sa muli,
Marius

Ang bilis talag ang panahon, parang kelan lang nung nasa London kami nag-hahanda sa pagdating ni yana. Nag-de-debate kung home birth ba o hospital, kung water ba o normal. Tapos plano plano na walang CS, walang epidural, pero guess what walang nasunod sa mga plano namin. In the end we had to accept what was needed all we wanted was to get it over with, gusto na naming mayakap ang anak namin please.

Tapos eto ilang linggo na lang 1st birthday na ni yana ang bilis talaga ng panahon di mo namamlayan lumalaki na anak mo at ilang blink pa magiging dalaga na sya me mga umaligid-aligid, the mere thought na me manliligaw sa kanya kiniikilabutan ako, now I know kung ano pakiramdam nung mga tatay ng mga babaeng nililigawan ko dati, damn ang hirap nga talaga. Imagine mag-o-one year pa lang si yana na-s-stress na ako what more kung umabot na talaga yong panahon na yon hay.

I dont want to think so much, basta I live with the moment, sabi nila wag daw kargahin ng kargahin wag daw yakapin ng yakapin, sabi ko sa kanila dapat nga kargahin ng kargahin, yakapin ng yakapin dahil pag tanda nila wala ka ng pagkakataon gawin yon, magsisis ka lang.

Anyhow yon lang muna, nagpapa-antok lang ako eto inaantok na rin salamat sa Diyos.

O pano, hanggang sa muli
- Marius

It has been a very long week, nagkasakit si maan (dala ng trabaho most likely), ako na-busy sa paghabol ng deadline (for the Nt’h time), tapos si yana nasa stage na gusto nyang mag-explore ng explore kaya hirap matulog.

Sabi ko sa kanya lumipat na sya para di sya ma-stress,pero sabi naman nya kelangan nyang mag-stick at least for a six months para di naman sabihing bubuyog sya na sipsip ang sipsip sa pinakamalapit na kampopot. Pero this is a rare case, its one those jobs where the environment and specially the co-workers are not at the professional level and intensity maan wants them to be kaya she feel trapped. Buti na lang daw at me mga pinoy syang co-workers, not being a racist and all pero napansin nya na karamihan sa mga ka-itiman e tamad, I’ve met very few kamote developers so I can’t really say kung tamad o ano, although they do like to make a scene at about almost anything they are cornered to.

Anyway ayon nga Nagbalik trabaho na sya, first day kaya medyo pagod. Ako naman I’ve been trying to meet a deadline to deliver a product to one of our customers. Its my third day na tatlong oras lang ang tulog.

Hopefully all our efforts will pay off, I know they will hehehe

O sya hanggang sa muli

Time Management is a proverbial concept of keeping things in order, making sure that time is allocated accordingly. The trouble is most often than not running a rigid schedule dehumanizes us.

Simula nung nag-balik nursing si maan lagi nyang complain kinakapos sya sa oras sa trabaho, na kesyo problema nya e time-management, na kesyo wala syang oras para magpahinga at mag-break. Sabi ko hindi pwede yan, kahit gaano ka-komplikado ang isang case ng isang pasyente kelangan nyang magpa-hinga. Anyhow lagi nyang pinipilit na wala daw syang time management. So one day sinabi ko sa kanya i-itemize nya lahat ng tasks nya at lagyan nya ng ETA. Tapos at the end of each task i-log nya kung gano nya katagal ginawa. Tapos compare nya sa ETA nya. And guess what? Di nya nagawa, bakit kanyo? pano ba naman, bago nya matapos yong mga naka-listang task, me bagong task na naman na susulpot, so anong choice nya? di gawin nya yong immediate task tapos nag-dadasal na lang sya na sana magkaroon sya ng extrang oras na tapusin yong naka -pila nya later on. Kaya hayon, matatapos na shift nya di pa rin nya nagagawa lahat ng kelangan nyang gawin. And being a model girl scout, she feels bad, ba’t di daw nya nagagawa lahat ng kelangang gawin, e sabi ko nga, come on dahling di mo na kasalanan yon, dapat kung sino man ang task master nyo dapat ayusin nya task assingments nyo, wala kang problema sa time management yong manager o or visor ang meron.

Anyhow this is but one example of how our society has become, too much emphasis has been placed on multi-tasking, maximizing resources and being “efficient”. But at to what expense? we’ve had acquintances who are nurses too, who’d have all the material wealth they could get (big ass houses, fancy cars, bling-bling and the likes) but are living dull uninteresting lives, pano imbes na mag-pahinga sa day off ayon naglalagare sa ibang ospital, kaya most of the time empty yong mga malalaking bahay nila tapos yong mga anak nila catathonic o kaya rebellious.

Actually, I too am guilty of being a multi-tasking freak, but it comes with the territory (nasa computer industry po ako) which is a major contention between me and maan. But I’m trying my best to slow down, good thing I’m working from home, I have my daughter yana around. She always reminds me to take it easy, maglaru muna daw kami, although minsan napapadami ang laru at nakakalimutan ko obligasyon ko sa mga cliente namin.

I am no expert when it comes to time management nor do I claim to master how to make ones life better but I do know this, oftentimes in our haste to make things better for the ones we love we end up neglecting them thinking its for their own good (how twisted is that). And in our quest to be better and bigger we no longer appreciate what is small and simple. We have to slowdown for own sake and the ones we love.

Tumatanda na nga talaga ako, 10 yrs ago the mere thought of slowing down sent chills down my spine, back then ang dami kong gustong gawin, guess getting older, and having a kid puts things into perspective. I’m trying my best to slow down and to start really appreciating what I have and have not.

O sya pano, hanggang sa muli.

- Marius

I’ve been following the case of a certain Nicole (a pinay rape victim), who was ‘allegedly’ raped by US army man named Smith (Mr. Smith ng the Matrix anyone?) dun sa Subic, Zambales.

The latest is this whole debacle about why the Pinoy government has given custody of Smith (the defendant) over to the US Embassy. I hear folks moaning and complaining about lost national pride, na keyso we as a people have let other countries particularly the United States of America disrespect our constitution and sovereignty, come on people what a bunch of crap.

Among all the asians in the world tayo ang number one fans ng America. Anything american we breath, smell, eat and sleep with. Every chance we get we try to sneak into the US of A, tapos you hear this malarky. Oh please, gumising nga kayo, smell the kampopot. HEADLINE PO: We’ve lost our national pride a long time ago so stop using that excuse to justify clogging up ayala ave again. The real filipinos need to work, need to make the engine running for the whole country so that freeloaders like ‘em conio rallyist can use their fancy mobile phones to conj our more rumors.

Ang pinoy nga naman talaga. Sala sa lamig, sala sa init. For once, stop denouncing the US of A, we brought it upon ourselves why we have this tragic story of Nicole’s (bat kasi makikipag-date pa sa puti in the first place, tapos sa bar pa, tapos expect nyang walang sex, hello nanonood ba sya ng MTV, di ba sya nagbabasa ng Abante) pero malay nga natin, siguro meron tayong hindi alam, the less we know the more we jump to conclusions (which I just did but again I am very opinionated).

Masakit yong nangyari ke Nicole pero we have to put things into perspective, we simply cannot afford to loose America as an ally, we made a blunder already when we abruptly left Iraq dahil me mga taong nagra-rally para sa isang makulit na OFW na nagpumilit magtrabaho sa Iraq alam na ngang me giyera tapos nung nakidnap nagmakaawang humingi ng tulong. Kung matino ba naman sya di dapat pinangatawanan nya desisyon nya hindi yong nandamay pa sya ng ibang tao, the whole country was put on the spot in fact.

Sabhin nyo na lahat ng gusto nyong sabhin pero at the end of the day wala tayong capacity para kumalas sa America lalo nat ang bulto ng mga remittances ng dolyares e nanggagaling dito. Dapat nga mag-referendum na lang tayo gawin na lang tayong colony/probinsya ng US e parang Puerto Rico para ma-ubos na yang mga CPP / NPA at Abu Sayyaf na mga yan, mas madali pa tayong makakapag-bakasyon sa US. Tapos mawawala na yong mga problema natin sa pulitika. Tignan nyo, sa sobrang galing ng mga kano nagawa nilang bayani si Jose Rizal (nakalimutan natin na si Jose Rizal ay ayaw na ayaw na mag-sarili ang Pinas, gusto nyang maging probinsya tayo ng Spain) practical po sya kasi matalino hindi illusionado.

Anyhow, siguro kelangang bumalik tayo sa ating kasaysayan at bulatlatin natin ng maigi bago tayo mag-sabi at gumawa ng di nakakatulong sa bansa. Tama na rally- rally kasi wala namang nagagawang mabuti.

O sya hanggang sa muli.

Marius

PS. Yes I am pro-Gloria, I did not vote for Her kasi wala ako sa pinas nung election pero although mga kamag-anak namin ang mga Lacson. Anyhow magpalabas kayo ng viable realistic alternative sasama sa inyo ang tao, pero kung papaututan nyo sila ng artista o rehashed trapo ke Gloria na lang po

Kakatapos lang ng New Year Party kina Carol at Doc, gising pa kami ngayon (3:24 AM EST). Nag-upload kami ng mga pictures (checkout our site). Kakatuwa kasi nag-salu-salo muli ang pamilya JMH (mga pamilya na ang mga babae e nars at pare-parehong natratrabaho sa University of Miami – Jackson Memoral Hospital and Medical Center aka JMH).

Nagdala kami ng Menudo at Macarons. Luto ni marius yong menudo, binake ni Maan yong macarons, si yana yong nangulit at as usual nagpa-cute sa kusina

Kasama namin yong mga pinsan namin (si adam at si helen) binababysit namin sila dahil wala si Auntie Precy.

Iba talaga pag party e mga magkakakilala, natural na natural na nag-e-enjoy as opposed to parti-partihan ng mga acquitances lang me awkwardness na kasama palagi.

Me magic mic sina Doc (courtesy of Laarni na sa kinasamang palad e on-duty), as usual humataw sina Pavel at si Leonette, kaya tuloy na-alangan kaming kumanta, although kinapalan na rin lang namin mga mukha namin dahil parang ang sarap mag-sing-song.

Marami handa kaya nakapag-take home pa kami (at least me ulam for two days or more).

Marami rin picturan, si Marius naging unofficial photographer kuha ng kuha kahit nde sinasabihan parang paparazzi kuno.

Nagpaputok si Doc kasi mga kapit bahay nya masyadong tahimik, kaya sa buong block kaming mga pinoy lamang ang ma-i-ingay, so what sabi namin, Diyos ko new year na new year naka-kukot lang sila sa mga kwarto na di-AC.

As for Yana, ayon naki-party din, although natakot sya sa mga paputok, siguro di nya naalala na nung pinagbubuntis sya ng Mami nya laging me fireworks display sa may Royal Botanical Garden na across the ilog lang sa may bahay namin sa London nun. Masasanay din siguro sya pag nag tagal. Pero mind you, nakikipag-kulitan na sya ke auntie Helen nya sa turotot.

Overall, this has been a good day, kahit medyo stressed kami sa pag-aalaga ng mga bata-batuta at problema sa trabaho (oo pati si Marius namro-mroblema din sa trabaho). Sana nga for the entire year ng 2007 e maging matiwasay tayong lahat, walang mga sakit sakitan, mga kadramahan at kung anu-anong chuvah ika na ni Maan. As usual sana swertehen tayong lahat lalo na kami, sana tumama kami ng lotto although di namin lam kung papano mangyayari yon dahil di naman kami bumibili ng ticket hehehe…

Anyhow, sana kayo rin nag-enjoy ng New Year, sana buo pa rin din ang inyong mga daliri, sana kung ano man minimithi nyo e matupad na ngayong taon ng 2007.

O sya, hanggang sa muli…